صدای امریکا

ه‍.ش. ۱۳۹۴ آبان ۱۸, دوشنبه

چرا ایالات متحده طالبان را دشمن نمی‌داند؟

8 صبح : ایالات متحده به تلویح و تصریح از سال گذشته به این‌سو، اعلام کرده است که دیگر طالبان را دشمن نمی‌داند. رییس‌جمهور پیشین حامد کرزی نیز در مصاحبه با تلویزیون طلوع گفت که در سفر آخرش به امریکا، مقام‌های آن کشور به او یادآوری کردند که پس از سال ۲۰۱۴، دیگر واشنگتن طالبان رادشمن نمی‌داند. جو بایدن، معاون رییس‌جمهور اوباما هم در سال ۲۰۱۱ و در زمانی‌که واشنگتن مصروف مذاکره با نمایندگان شورای کویته در قطر بود، اعلام کرد که طالبان لزوما دشمن ایالات متحده نیستند .

آن زمان میت رامنی نامزد حزب جمهوری‌خواه برای ریاست‌جمهوری امریکا، این سخنان آقای بایدن را نکوهش کرد. بایدن در حالی از عدم دشمنی امریکا با طالبان سخن می‌گفت که بیش از صدهزار نیروی امریکایی در افغانستان حضور داشتند و با جنگجویان طالب مبارزه می‌کردند.
واقعیت این است که ایالات متحده از سال ۲۰۱۱ به این‌سو، به این نتیجه رسید که طالبان از بین رفتنی نیستند و ضرور است که با این گروه مذاکره شود. به همین دلیل بود که واشنگتن با نمایندگان طالبان در دوحه مذاکره کرد و دفتری برای این گروه در دوحه گشایش یافت. این دفتر تا حال نیز فعال است و هر کشوری که بخواهد پیامی به طالبان بدهد با این دفتر تماس می‌گیرد. چند روز پیش ضمیر کابلوف، نماینده ویژه روسیه برای افغانستان، اعلام کرد که مسکو یک کانال تماس با طالبان دارد و پیام‌های خود را به آنان می‌رساند. روشن است که کانال تماس مسکو با طالبان هم از طریق دفتر قطر تامین شده است.
نمایندگان طالبان از قطر به کشورهای چین و ایران هم سفر کرده‌اند. این سفرها و اظهارات نماینده ویژه روسیه هیچ کدام، مورد انتقاد جدی ایالات متحده قرار نگرفته است. ایالات متحده شاید فکر می‌کند که گروه طالبان در بخش‌های معینی از افغانستان از حمایت گسترده اجتماعی برخوردار است و به همین دلیل با زور از بین نمی‌رود. ایالات متحده در طول ۱۴ سال گذشته، ترجیح داده است که با پاکستان نیز روی موضوع طالبان، دچار تنش و اختلاف نشود. به‌نظر می‌رسد که چیزهای زیادی تعیین‌کننده روابط ایالات متحده و پاکستان است و صرف موضوع طالبان و مبارزه با ترور، کل روابط این دو کشور را شکل نمی‌دهد. برای ایالات متحده امنیت جنگ‌افزارهای هسته‌ای پاکستان خیلی مهم است.
ادامه روابط با دستگاه استخبارات پاکستان و ثبات در این کشور نیز برای واشنگتن اهمیت دارد. به همین دلیل است که موضوع طالبان هیچ گاهی سبب سردی روابط ایالات متحده و پاکستان نشد. ایالات متحده از تلاش‌های کابل برای مذاکره با طالبان حمایت می‌کند. اما در مورد موضع ایالات متحده سوال‌هایی وجود دارد که تاکنون مقام‌های این کشور به این سوال‌ها پاسخ نداده‌اند. پرسش مهم این است که چرا ایالات متحده در سال ۲۰۰۱ طالبان را دشمن خودش اعلام کرد؟ پاسخ این سوال این است که در  آن زمان امارت ملا محمدعمر به گروه القاعده پناه داده بود و با این گروه هم پیمان بود، به همین دلیل مورد خشم ایالات متحده قرار گرفت.
اما حالا نیز هم‌پیمانی طالبان و القاعده ادامه دارد. ایمن‌الظواهری رهبر شبکه هراس‌افگن القاعده به ملا اخترمحمد منصور رهبر گروه طالبان بیعت کرد. اسامه بن‌لادن هم به ملا محمدعمر بیعت کرده بود. حالا جانشین بن‌لادن به جانشین ملا محمدعمر بیعت کرده است. جنگجویان مربوط به گروه القاعده حالاهم در همان مناطقی حضور دارند که طالبان حضور دارند. طالبان حاضر نیستند شبکه القاعده را نکوهش کنند. اخترمحمد منصور بیعت ایمن‌الظواهری را رد نکرد. امریکا، طالبان را به‌دلیل هم‌پیمانی با القاعده در سال ۲۰۰۱ دشمن خود قرار داده بود، این هم‌پیمانی حالا هم ادامه دارد. پرسش خیلی مهم این است که چرا به رغم دوام این هم‌پیمانی القاعده دشمن امریکا است اما طالبان از فهرست دشمنان ایالات متحده بیرون شده‌اند؟
اگر ملا اخترمحمد منصور، بیعت ایمن‌الظواهری را قبول نمی‌کرد و با صدور اعلامیه‌ای فکر و اعمال گروه القاعده را نکوهش می‌کرد، آن زمان عدم دشمنی ایالات متحده با طالبان، قابل توجیه بود. اما  چنین اتفاقی نیفتاده است. امریکا حالا القاعده را دشمن می‌داند اما امیر طالبان را که ظواهری به او بیعت کرده است و نامش اخترمحمد منصور است، دشمن نمی‌داند. به این سوال باید مقام‌های ایالات متحده پاسخ بگویند که چرا حالا طالبان را دشمن نمی‌دانند؟ اگر معیار دشمنی با طالبان، هم‌پیمانی این گروه با القاعده بود، این هم‌پیمانی ادامه دارد، چه شد که حالا هم‌پیمانی طالبان با القاعده برای ایالات متحده، مشکلی ندارد؟ البته مردم افغانستان قدر کمک‌های ایالات متحده را می‌دانند. ایالات متحده نیروهای امنیتی افغانستان را حمایت مالی و استراتژیک می‌کند. اگر این حمایت نباشد، شهرهای افغانستان بار دیگر پامال طالبان و تروریست‌های چندملیتی می‌شود.

هیچ نظری موجود نیست: