صدای امریکا

ه‍.ش. ۱۳۹۵ خرداد ۲۶, چهارشنبه

خاموشی پرسش‌برانگیز اپوزیسیون در باره‌ی جنگ تورخم

8 صبح : چندین روز است نیروهای امنیتی در مرز تورخم، با نیروهای امنیتی در جنگ‌اند. در حد بزرگ‌تر، این نخستین باری است که نیروهای امنیتی افغانستان پاسخ بالمثل می‌دهند و عملا به نیروهای پاکستانی ضربه می‌زنند. به تازگی در جنگ میان افغانستان و پاکستان در تورخم، یک فرمانده نیروهای پاکستانی در اثر زخم‌های عمیق جان داد. این فرمانده پاکستانی، مسوولیت جنگ با نیروهای مرزی افغانستان را داشت. میجر جواد چنگیزی، از ایالت بلوچستان و باشنده‌ی کویته بود و تمامی برنامه‌های این جنگ را رهبری می‌کرد. رسانه‌های پاکستانی گفته‌اند که این فرمانده در نبرد با نیروهای امنیتی افغانستان زخمی شده بود که بعدا در شفاخانه‌ای در پشاور جان داد. در همین حال، منابعی نیز می‌گویند که در این نبرد، ۲۱ سرباز پاکستانی کشته شده و ۲۳ سرباز دیگر آنان زخمی شده‌اند.
در این نبرد، نیروهای پاکستانی به عملیات آغاز کردند که نیروهای امنیتی افغانستان نیز به آن پاسخ دادند.
این گونه نبردها و در گذشته، راکت‌پرانی‌های پاکستان به خاک افغانستان، خبر تازه‌ای نیست، اما در شرایطی که پاکستان به هر نحوی که شده می‌خواهد گناه حضور هراس‌افگنان و بی‌ثباتی در افغانستان و منطقه را به گردن دیگران، از جمله افغانستان بیندازد، همه‌ گروه‌های سیاسی داخل حکومت و بیرون از حکومت وظیفه دارند تا من‌حیث عنصرهایی که برای افغانستان اهمیت قایل می‌شوند، در این زمینه واکنش نشان دهند.
حمایت از جنگ، به هیچ‌وجهه عاقلانه و انسانی نیست. اما، طرف دیگر و آغازگر نبرد پاکستان است. کشوری که به «بدبودن جنگ» به‌ویژه اگر در افغانستان باشد، باور ندارد. زمانی که پای کشته‌شدن ده‌ها تن از نیروهای امنیتی آموزش‌دیده‌ی کشور در میان باشد که حاضراند جان‌شان را فدای مردم و کشور بسازند، حمایت از نیروهای امنیتی، تنها وظیفه‌ی حکومت نیست.
گروه‌های سیاسی مخالف حکومت دولت که کلان‌‌‌ترین آن‌ها شورای حراست و ثبات است، هنوز واکنشی به این نبرد نداشته است. گویی این گروه‌ها، تنها مخالف حکومت نیستند، بل با نیروهای امنیتی نیز مخالفت دارند؛ چون خاموشانه نظاره‌گر این نبرد اند و این تنها حکومت است که به حمایت از نیروهای امنیتی در مرز می‌پردازد.
اپوزیسیون‌بودن، تنها به این معنا نیست که پیوسته در پی انتقاد از حکومت باشید. ارایه راه‌حل در کنار انتقاد و حمایت از کارهای موافق نظر شما توسط حکومت و یا حمایت از نهادها و نیروهای امنیتی که شما نیز نمی‌توانید آنان را انکار کنید، از وظیفه‌های سیاسی شما شمرده می‌شود.
سوگمندانه اتحادهای مخالف حکومت، در طول نزدیک به یکو‌نیم دهه‌ی گذشته به گونه‌ای بوده‌اند که تنها برای رسیدن به مقصدهای کوچک و دورنمای کوتاه‌مدتِ جای‌گزین‌شدن در حکومت تلاش کرده‌اند و راه‌کاری برای بهبود اوضاع در موارد دیگر نداشته‌اند. اپوزیسیون‌ها باید بدانند که تنها این حکومت نیست که باید برای بهبودی اوضاع کشور کار کند. زیرا کار، تنها جنگیدن، پول مصرف‌کردن و آباد کردن فزیکی کشور نیست. سیاست‌مداران مخالف حکومت که رهبری گروه‌های کلان را دارند، باید روی روان مردم و نیروهای امنیتی کشور کار کنند.
رییس شورای حراست از ثبات، در آخرین نشست در پغمان، از کم‌توجهی به مجاهدین شکایت کرد. او گفت که این حکومت را می‌تواند با یک «پُف» سرنگون کند. هنوز که دوسال از کار حکومت وحدت ملی نگذشته بود که سران این شورا، نشست‌هایی را برگزار کردند و فکر می‌کردند که حکومت وحدت ملی به نقطه‌ی پایان خود رسیده است و شاید برای جای‌گزین‌شدن فکر و جلسه می‌کردند. یعنی وقتی که پای رسیدن به امتیاز و به ویژه قدرت در میان باشد، در کل همه‌ی اپوزیسیون‌های افغانستانی آستین بالا می‌زنند و به هر طریقی، می‌خواهند به هدف برسند. این کارشان غیرقانونی نیست، خلاف هیچ اصولی هم نیست، اما در کنار این موردها، باید به موضوعات دیگر هم بپردازند.
وقتی پای تمامیت ارضی در میان است و پاکستان، در تلاش ریختن زهر (این بار مستقیم) به خاک افغانستان است، این تنها وظیفه‌ی نیروهای امنیتی و حکومت نیست که به دفاع از کشور و مردم بپردازند. وقتی مساله تمامیت ارضی مطرح می‌شود، باید واقعا اپوزیسیون نیز «شینگ» خود را نشان بدهد که چی نظری در این مورد دارد.
استاد سیاف که می‌گوید با «یک پُف» حکومت وحدت ملی می‌تواند سرنگون کند، حالا زمان آن است که ۲۵ درصد آن پف را به سوی نیروهای پاکستانی داشته باشد.
صدای صلح‌خواهی را پاکستان نمی‌داند. زبان افهام و تفهیمش تفنگ و تروریسم است. به همه روشن است که افغانستان هیچ علاقه‌ای به جنگیدن با هیچ کشوری از جمله پاکستان ندارد. سال‌های اخیر، ولایت کنر گواه راکت‌پرانی‌های مستقیم نیروهای پاکستانی به تن خود بوده است. کودکان، زنان، پیرمردان و جوانان زیادی در این ولایت قربانی این راکت‌های پاکستان شده‌اند. اینک جنگ مستقیم نیروهای امنیتی با نیروهای پاکستانی به‌شدت به حمایت همه‌گانی نیاز دارد.
حکومت در چارچوب نهادهای امنیتی با اجرای درست وظایف خود در تجهیز جبهه‌ی نبرد در تورخم، مردم عام و برخی از سربازان که در شبکه‌های اجتماعی حضور دارند، حمایت گسترده‌شان را از نیروهای امنیتی ابراز داشته‌اند و موفقیت‌های این نیروها را در پاسداری از تمامیت ارضی کشور ستوده‌اند و این تنها گروه‌های سیاسی مخالف حکومت بوده‌اند در این مورد خاموشی پرسش برانگیز گزیده‌اند.

شورای حراست و دیگر گروه‌های سیاسی بیرون از حکومت، نیز وظیفه دارند تا واکنش‌های خود به این نبردها را ابراز کنند.
پاکستان، سال‌های سال، از گروه‌های مختلف سیاسی و نظامی در افغانستان حمایت می‌کرده است. گروه‌های سیاسی بیرون از حکومت با خاموشی‌شان در برابر نبرد نیروهای افغانستان با ارتش پاکستان، پرسش‌های کلانی را در ذهن مردم خلق کرده‌اند.

هیچ نظری موجود نیست: