صدای امریکا

ه‍.ش. ۱۳۹۵ آبان ۲, یکشنبه

جاه‌طلبی‌های حکومت‌داران و ناکامی‌ حکومت


8 صبح : از همان روزی که حکومت بر خلاف اصل قانون اساسی نه بر اساس انتخاب شهروندان بلکه بر اساس توافق سیاسی شکل گرفت و نام حکومت وحدت ملی را با خود کش می‌کند، امید به ایجاد نظام حکومتی در محافل سیاسی از دست رفت. این به معنای آن نیست که در افغانستان انتخاباتی صورت نگرفت. بلکه در انتخاباتی که راه‌اندازی شده بود،
تقلب و تخلف آشکار و هویدا در این دوره چنان وجود داشت که عملا مشروعیت ایجاد حکومت بر اساس رای مردم را از بین برد. تنش میان دو تیم انتخاباتی که هر کدام مدعی پیروزی خود و تقلب حریف بودند، پای جامعه جهانی خصوصا امریکا را برای میانجی‌گری به داخلی‌ترین مساله افغانستان کشاند و در نتیجه همین میانجی‌گری حکومت وحدت ملی شکل گرفت. اما این حکومت هم‌چون لحاف چهل پارچه‌ای است که هر پینه آن با دیگری هم‌سان نمی‌‌باشد. حکومت‌داران از رهبری شروع تا وزیران و حتا وکیلان مردم در شورای ملی، هرکدام به‌شدت در پی منافع خود‌اند. گویا این حکومت هیچ‌ریشه و جای پایی در تاریخ افغانستان نداشته و امکان دارد که هر لحظه و هر ساعت حکومت از هم بپاشد. یکی از عمده‌ترین فکت‌هایی که نا‌به‌سامانی را در حکومت به شدت اوج داده است، جاه‌طلبی بیش از حد اکثریت اعضای حکومت حتا دولت است. هرکدام سعی دارند برعلاوه چهار چوب صلاحیت‌های مشخص قانونی خود به حریم‌های دیگر نیز دستی دراز کنند و با مداخله در امور آن نقش اثرگذار خود را بیشتر سازند. رییس‌جمهور با این‌که ممثل تمامی ‌قدرت حاکمه است، ولی با توجه به نظام دموکراتیک و پاسخ‌گو بودن دولت به شهروندان باید در بسیاری مسایل خواسته‌های شهروندان را از طرق قانونی در نظر داشته باشد که در این رابطه کمتر کاری صورت می‌گیرد. به طور مثال در مساله توافق صلح با حزب اسلامی‌گلبدین حکمتیار، کوچکترین مشورت‌ای هم با شهروندان و نمایندگان‌شان در مجلس صورت نگرفت. آقای حکمتیار کسی است که تاریخ سی سال گذشته کشور هیچ‌گاهی نمی‌تواند تلخی حضور او را در افغانستان از یاد ببرد. همین حالا کسانی هستند در کابل یا افغانستان که مستقیما توسط آقای حکمتیار متضرر شده‌اند. حکمتیار در لیست سیاه سازمان ملل متحد حضور دارد. با این حال رییس‌جمهور فارغ‌البال از افکار عمومی‌با وی توافق صلح انجام داد و به سرعت فرمان‌های اجرایی‌شدن مفاد توافق نامه و مصونیت قضایی ایشان را پشت سر هم صادر می‌کند. شورای امنیت افغانستان یکی از مهم‌ترین و اثر گذار ترین ‌نهادهای امنیتی است. به طور کل تمامی‌عملکرد امنیتی در افغانستان زیر نظارت و رهبری شورای امنیت افغانستان قرار دارد و کنترول می‌شود. ولی کاش این نهاد تنها روی حوزه صلاحیت‌های خود تمرکز می‌داشت. در الف تا یای مسایل افغانستان می‌توان دست شورای امنیت را دخیل دانست. شما حتا در یک مساله حاشیه‌ای و پیش‌پاافتاده‌ای مانند آنچه در روز تجلیل از شهادت برهان‌الدین ربانی علیه حامد‌کرزی رییس‌جمهور سابق کشور رخ داد نیز دست شورای امنیت را می‌بینید و مشاور این شورا با نشر اعلامیه‌ای نسبت به این مسایل واکنش نشان می‌دهد. وزیران کابینه هم که بر اساس علایق و وابستگی‌های سیاسی و زبانی و نژادی و مذهبی در مسایل ورود و نفوذ کافی دارند و حتی اثر انگشت آنان را می‌توان در تنش‌های نژادی، زبانی، منطقه‌ای و مذهبی هم دید. یک تعداد از وکیلان پارلمان که تنها به چیزی که کار ندارند مجلس و قانون‌گذاری است. از تعیین یک مامور پایین‌رتبه تا انتصاب فرمانده‌های امنیه و والی‌ها حتما نقش وکلای شورای ملی واضح و آشکار است.
با این جاه‌طلبی‌ها است که ناکامی‌حکومت وحدت ملی بر همه مشهود است. جاه‌طلبی و زیاده‌خواستن باعث شده تا اعتماد و هم‌باوری در نظام افغانستان کاملا از بین برود. مسلما جاه‌طلبی سیاست‌مداران کشور بر علاوه این‌که فرایند حکومت‌داری خوب را با چالش روبه‌رو می‌سازد. برنامه دولت –ملت‌سازی را نیز خدشه‌دار می‌کند.
زیرا بی‌اعتمادی مردم به حکومت، فاصله را میان شهروند و دولت بیشتر می‌سازد. آینده نیز در زیر سایه‌جاه طلبی سیاست‌مداران کشور به‌هاله‌ای پر از ابهام تبدیل شده است. تا جایی که حتا اعتماد به این که حکومت بتواند تا زمان قانونی خود سر پا بماند نیز از بین رفته است. سیاست‌مداران اگر از خر جاه‌طلبی‌های نادرست‌شان پیاده نشوند، مطمینا روند ناکامی ‌حکومت بیشتر از چیزی که فعلا هست خواهد شد

منبع : سایت آریایی.

هیچ نظری موجود نیست: