صدای امریکا

۱۴۰۰ دی ۸, چهارشنبه


جز گروهٔ می کشان، هوشیار در میخانه نیست
می کشید آزاد، امشب هیچکس بیگانه نیست
رشـتــهٔ آداب در پــای مـــــنِ دیـوانــه نیست
کوزهٔ می سر کشم، در دست گر پیمانه نیست

باده آشامـیـد مستان شـور و مستی سرکنـیـد
خـاک در بـزمی که آنجا نعــرهٔ مستانه نیست
حـلـقـــهٔ امـیـــد بـر هـــر در زدم واحسـرتــا!
پاسبان با خشم می گوید که صاحبخانه نیست
تا جنون گل کرد، آووخ! فرحتـم از دست رفت
من شـدم دیوانه هنگامی که یک ویرانه نیست
گـریه هــا بر مُــردن تدریجی خــــود می کـنـد
شمــع را در دل غمـی از مُـردن پـروانه نیست
شـعلـه ای بودم "نوید"، امشب خـاکستر شدم
ســرنوشت مــن حقـیـقت دارد و افسانه نیست

مرحوم غلام احمد نوید

-------------

تجلی کرد حسنش دوش در خلوتگه هوشم
به استقبال نازش دل بیرون آمد زآغوشم
دل دیوانه ام پرشورو دشت بیخودی تنگ است
کنید ایجاد صحرایی دیگر کازاد بخروشم
زبس نازک مزاجم بار گردون برنمی دارم
من آن شاخم که نکهت بارِسنگین است بردوشم
نیّم شمعی که از بادی نفس راه فنا گیرم
چراغ طورم و توفان نخواهد کرد خاموشم
سزاوار شنیدن کی بود افسانهٔ زاهد
بجای حرف باطل پنبه بگذارید در گوشم
غبارم لیک صد خورشید تابان در بغل دارم
بظاهر قطره ام اما بود توفان در آغوشم
چو بحر بیکران پیوسته امواج است طبع من
توانی نیست کس را تا فروبنشاند از جوشم
زبس دارم نوید از زندگانی سرگرانی ها
کی بردارد بجز تیغ اجل این بار از دوشم

------------

کی لاف عقل و دانش و فرهنگ می زنم
مستـم، سـخــن زبادهٔ گلــرنگ مـــی زنم
بی نشئه یک نفـس نتــوان بُرد بارِ غـــم
سـاغر زباده گشتـه تـهی، بنـگ مــی زنم
گه پای خُـم شکستم و گه، فرق محتسب
از بیخـودی به هـرچه رسم سنگ می زنم
از بس که کــرده حوصله ام تنگ، روزگار
با هر که می رسم، سخن از جنگ می زنم
از ریشِ پیــر صــومـعــه فیــضی نیـافتـم
اکنــون به زلفِ دخترِ رز، چنـگ می زنم
سـاقی! خمـــار باده مــرا مودماغ کــرد
پیـمــانـه را گــرفتـم و بر سنگ مـی زنم
خــوکـرده ام به محنـت و آوارگی "نوید"
اتش به فــرق افســر و اورنگ مــــی زنم

-----------

اگر شراب دهد پیر می فروش مرا
در این بهار نبینی دگر به هوش مرا
دهان قلزم مواج بستن آسان نیست
توان کیست کند منع از خروش مرا
همین منم که فتم مست شب به میکده ها
سحر برند خراباتیان به دوش مرا
تو ای حریف مپندار که آنقدر خامم
به هفت دیگ خود افلاک داده جوش مرا
گلم به صحن چمن جلوهٔ دگر دارم
چه می برید به دکان گلفروش مرا؟
چه خوش ترانهٔ سرکرده ام دراین گلشن
خدا کند که نسازد فلک خموش مرا
دلم به سینه زفرط نشاط می رقصد
که تا صدای خروشی رسد بگوش مرا
در این ریاض من آن نکهت سبکبارم
که با نشاط برد برگِ گل بدوش مرا
مرا به قاصد و پیغام احتیاجی نیست
دهد "نوید" زبام فلک سروش مرا

هیچ نظری موجود نیست: