كوهسار غمين
دل از اميد، خم از مي، لب از ترانه تهيست
اميد تازه به سويم ميا که خانه تهيست
شبی ز روزن رويا مگر توان ديدن
که اين حصار ز غوغاي تازيانه تهيست
اگر درخت کهن مرد، زنده بادش ياد
هزار حيف که اين باغ از جوانه تهيست
تو در شبانه ترين روز ها ندانستی
که جام زيستن از بادهء بهانه تهيست
خروش العطش از رودخانه ها برخاست
ستيغ و صخره ز فرياد عاصيانه تهيست
زبان خشم و غرور از که ميتوان آموخت
که "خوان هفتم تاريخ" جاودانه تهيست
به سوگوارای سالار خاک و نيلوفر
غزل ز واژهء زرّين عاشقانه تهيست
مگر عقاب دگر باره بر نمی گردد
که کوهسار غمين است و آشيانه تهيست
واصف باختری

هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر