بانو نوريا جان  محمودی 

عشق نافرجام من در کجای
این ناکجا آباد رقم خورده بود
که اینگونه عزادار
جوارح خود استم

نه نوشیدن پیاله ای
نه نخی سیگاری
رام می کند این روح سر کش را
تنم ،تنم که سالهاست
بر روی دستم مانده
و‌کمرم را خم کرده
سنگینی این تن مرده بی تحرک
و تو با تمام وجود
تنها تماشاگر ،متلاشی شدن منی
شاید من پیامبر غم ها هستم
تو و چشمان نافذ ات
تنها پیرو من
زمزمه های عاشقانه تو
ایه های نازل شده این رسالت
متلاشی شدن در برابر چشمان
عصیانگر تو
نهایت عشق بازی من است

نوریا