صدای امریکا

۱۳۹۷ آبان ۲۶, شنبه


بانو نوريا جان  محمودی 
زنانی چون من 
نمی‌توانند صحبت کنند
تنها حرف نگفته شان را بر دل 
سفید کاغذ حک می کنند
همراه با قطره قطره اشک
که جوهر قلم شان است
واژه‌ها چون استخوانی گاهی بر گلویم 
گیر می کنند بصورت قطره اشکی روی کاغذ
زنانی چون من 
تنها نوشتن می دانند 
گاهی در نوشته هایشان مستانه می رقصند 
گاهی ز فشار دلتنگی 
گریه کردن را بلدند

با اشک‌هایی به زلالی آب 
که ناگهان چون چشمه ای می خروشند
داغ ،گرم ،بی صدا 
زنانی چون من 
و سکوت شان سرشار از نگفتنی هاست
در برابر نابرابری چاره ی جز سکوت ندارند
می‌لرزند از خشم
اما خشم‌شان را
همانند شیری در قفس
در کالبد خسته خویش
حبس می کنند 
زنانی چون من 
همیشه از ازادی می نویسند
در حسرت ازادی 
نوریا

هیچ نظری موجود نیست: